Natura bez nas poradzi sobie doskonale...

Co czeka tam, na końcu prostej?
 

"Jak dobrze wstać, skoro świt"- Najbardziej do mnie przemawiają  wschody i zachody słońca.  Taki początek i koniec - a ja gdzieś pośrodku

Poprószyło śniegiem,  przykryło, co ludzie w swoim chamstwie i bezmyślności pozostawili na trawnikach, ulicach. Cichością i bezludziem zachwyca.

Zapisuje śladami zwierząt biel nowego rozdziału.

Trudny to dla nich czas.

Zapasy, jakie udało się tym rudaskom zgromadzić, przetrzebili ludzie. Kim trzeba być, żeby wygarnąć orzechy  do reklamówki z wiewiórczego karmnika. Cóż, jeden karmi, drugi okrada. 

 Zimowe ptaki.

 W zawieszeniu miedzy światami...

Który z nich bardziej realny, prawdziwy?

Nie ważne. Oba tak samo kruche. Chwilo, trwaj.

Zima czeka w blokach na start. A kwiaty udają, że ich to nie dotyczy. Cieszą oczy swoim delikatnym pięknem, drżąc tylko rankami, bo temperatura spada w oczekiwaniu na śnieg.

I przyszedł. Któregoś wieczoru postanowił, że nie pozwoli mroźnym pocałunkom zniszczyć urody kwiecia. Otulił je kołderką. ale chyba zbyt ciężką, bo ugięły się pod jej ciężarem. A może po prostu ułożyły do zimowego snu?